Amfiteatri i Durrësit është monumenti arkeologjik më i madh i këtij lloji në Shqipëri dhe një nga më të rëndësishmit në gjithë Ballkanin. Ai u ndërtua në shekullin II pas Krishtit, gjatë periudhës së Perandorisë Romake, në kohën kur Durrësi (Dyrrachium) ishte një nga qytetet më të zhvilluara dhe strategjike të Adriatikut.
Me një kapacitet që mendohet të ketë strehuar rreth 15–20 mijë spektatorë, amfiteatri përdorej për ndeshje gladiatorësh, shfaqje publike dhe aktivitete argëtuese që organizoheshin për popullin. Struktura e tij është ndërtuar kryesisht në shpatin e një kodre, duke shfrytëzuar terrenin natyror, ndërsa pjesët e tjera janë realizuar me harqe dhe galeri karakteristike të arkitekturës romake.
Një element i veçantë i Amfiteatrit të Durrësit është prania e kapelave dhe mozaikëve paleokristianë, të cilët dëshmojnë transformimin e tij ndër shekuj dhe rolin e ri që mori pas përhapjes së krishterimit. Këta mozaikë janë ndër më të hershmit dhe më të rëndësishmit në Shqipëri, duke i shtuar vlerë të jashtëzakonshme historike dhe artistike monumentit.
Sot, Amfiteatri i Durrësit është një simbol i trashëgimisë kulturore shqiptare dhe një atraksion i rëndësishëm turistik. Ai pasqyron historinë e pasur të qytetit, ndërthurjen e kulturave dhe fuqinë e civilizimit romak, duke mbetur një dëshmi e gjallë e së kaluarës që vazhdon të mahnitë vizitorët vendas dhe të huaj.